Over struisvogels en angsthazen

29 oktober 2020     door Marc Peeters

De coronacrisis zet bewindvoerders ertoe aan verantwoordelijkheid te hanteren als een tennisbal die ze met een triomfantelijk dropshot op het terrein van een collega of concullega laten belanden. Steden en gemeenten, gewesten en provincies, kijken voor verstrenging van de coronamaatregelen naar het federale regeringsniveau als konijnen naar een lichtbak. Dikwijls zijn ze daar ook toe verplicht door het juridisch kader van de Belgische staat. De Vlaamse regering kondigt dinsdagavond 27 oktober extra coronamaatregelen af, gefundeerd op de sokkel eerder aangereikt door het Overlegcomité van de diverse regeringen die ons land aansturen in de vaart der volkeren. De bekendmaking gebeurt na zoals dat heet, rijp beraad, maar met, zoals dat stilaan gebruikelijk is, krakkemikkige communicatie, waarbij elke bevoegde minister voor de camera zijn of haar gemaskerd dansje mag opvoeren. Een aantal van de maatregelen dienen het federale fiat te verkrijgen, vandaar dat ze pas vrijdagavond 30 oktober zouden ingaan. De federale regering ziet hierin een uitgelezen kans om de Vlaamse te kijk te zetten, vooral dan de veelgeplaagde minister-president Jan Jambon en zijn partij, de N-VA. Federaal minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden laat gezwind het vereiste ministerieel besluit opstellen, dat ze vervolgens met bekwame spoed ondertekent en op woensdagnamiddag 28 oktober laat publiceren in het Belgisch Staatsblad. Daardoor kunnen de strengere maatregelen om middernacht ingaan, wat gebeurt en trouwens ook wenselijk is. De zoals altijd weldenkende pers kan evenwel de stemmingmakerij niet laten. De Standaard titelt vandaag 29 oktober gnuivend: ‘Federale regering pakt Vlaamse in snelheid rond coronamaatregelen’. Een feitelijke leugen. De Tijd weet vanwaar de wind komt: ‘N-VA krijgt coronaklappen’. Applaus en stampij van het Vivaldi-orkest.

Eenheid van commando in ganzenpas

Premier Alexander de Kleine probeert zich in dit theaterstuk weinig succesvol de allures aan te meten van de Franse president Emmanuel Macron. Hij ‘kaapt de aandacht’ via een volslagen overbodige videoboodschap op woensdagavond 28 oktober met daarin een zoveelste oproep tot ‘eenheid en duidelijkheid in alle hoeken en provincies van het land’, ‘solidariteit en verbondenheid’. Menselijk gesproken is daar niets op aan te merken, maar die bevlogen woorden horen we nu al maanden van hem en zijn voorgangster. Hoe heette ze ook alweer? Juist, Sophie Wilmès. Woorden zijn dwergen, daden zijn bergen. De Standaard steekt de loftrompet: ‘De Croo komt als staatsman in beeld, net op een ogenblik dat de Vlaamse regering  en de Vlaamse minister-president onder vuur liggen voor trage besluitvorming. Het gebrek aan duidelijke hiërarchie in de Belgische staatsstructuur laat zich eens te meer voelen, met regio’s die elkaar continu voorbijsteken in een opbod van maatregelen.’ De Morgen titelt: ‘Vlaanderen versnelt, Wallonië verstrengt: weer één Belgisch beleid.’ Koren op de molen van de unitaristen. Van een opbod is geen sprake, wel van aanpassingen op het terrein (enkel verstrengingen zijn mogelijk), zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel. Geen politieke spelletjes in coronatijden? Komaan! ‘Met alle Chinezen, maar niet met den dezen’.

‘Eenheid van commando’ is de geijkte riedel. Verordeningen moeten voor het ganse land, minstens de ganse regio gelden. Uniformiteit. In De zevende dag van 25/10/2020 onderstreepte zelfs Groene vicepremier Petra De Sutter dat differentiatie bij de invoering van alweer stringentere voorschriften aangewezen is: ‘In de Vlaamse Rand rond Brussel gaat het nu ook heel hard. Ik denk dat Vlaanderen niet anders zal kunnen dan ook maatregelen te nemen, maar het is niet aan het federale niveau om dat op te leggen. Deelstaten kunnen zelf beslissingen nemen, net zoals de provincies en gemeenten.’ Dat is ook de lijn waarop Vlaams minister-president Jan Jambon zat met zijn ongepaste metafoor over het al dan niet brandend huis, wat hem giftige sneren in de betweterspers opleverde. Benepen geesten als VRT-Wetstraatwatcher Ivan De Vadder en zijn goede vriend Feldwebel Bart von Brinckman (De Standaard) noemen gericht ingrijpen in hun tomeloze wijsheid ‘een kakofonie waar mensen niet meer uit wijs geraken, dit komt heel amateuristisch en chaotisch over’ (Radio 1 ‘De Ochtend’ 26/10/2020). Voor mensen als eerste-sergeant-kletsmajoor Ivan is alles wat naar regionaal of lokaal zweemt, niet te pruimen, want mogelijk tekenen van duivels (Vlaams-)nationalisme. Hij krijgt er acuut eksterogen, netelroos en galoprispingen van. Sars-CoV-2 stopt niet aan de gewestgrenzen, uiteraard niet, maar ook niet aan de lands- of continentsgrenzen, zoals nu wel overduidelijk is. Vertrekkend van de redenering van Ivan de Pedante kunnen we van het Belgische federale niveau gezwind opstijgen naar het imaginaire Europese (dezelfde aanpak van Zweden tot Italië, hoera!) en vandaar, waarom niet, naar de stratosfeer van de Verenigde Naties. De wereldregering waar alles peis en vree is, de regelneven heersen, we ‘tous ensemble’ fluks in de ganzenpas lopen en de gedachtenpolitie erover waakt dat iedereen hetzelfde denkt volgens de normen van het ‘woke’ zijn. Een ingeplante chip is dan de toekomst. Wie niet voldoet wordt gecanceld, gedeletet (zie het negeren van Jean-Marie Dedecker, die binnenkort gedegouteerd de Kamer verlaat). Big Brother, we salute you! Een dictator, dat is pas eenheid van commando. Adolf, Benito, Jozef, kom terug, alles is vergeten en vergeven.

Het standpunt van pronte Petra met de krulletjespruik wijkt toch wel af van het ratelende ‘allemaal samen’-discours van Belg par excellence, premier Abraracourcix De Croo, en zijn onder zijn witte mondkapje ongetwijfeld zorgelijk grimlachende minister van Volksgezondheid, Furax Vandenbroucke (...)

Wat niet afdwingbaar is, werkt niet

Het standpunt van pronte Petra met de krulletjespruik wijkt toch wel af van het ratelende ‘allemaal samen’-discours van Belg par excellence, premier Abraracourcix De Croo, en zijn onder zijn witte mondkapje ongetwijfeld zorgelijk grimlachende minister van Volksgezondheid, Furax Vandenbroucke, waarvan we elk moment mogen verwachten dat hij zijn empathische preken op de kansel van een of andere kathedraal gaat houden. ‘Beminde kaviaarsocialisten, aanhoor en aanbid uw hoogleraar in de schoolvosserij’. Ondanks de oproepen tot meer fijnmazigheid kreunen ook de maatregelen van gewesten als Brussel en Wallonië onder de halfslachtigheid. Nog steeds is er van drastische lokale lockdowns met ook overdag sterke beperking van de bewegingsvrijheid naar Frans model (maart-april-mei), geen sprake. Frankrijk, meer bepaald Parijs, is toch het licht van de wereld voor de Franstaligen? Vlaanderen is dat duidelijk niet, in augustus hoonden vooral Brusselse mandarijnen provincie en stad Antwerpen nog weg na de invoering aldaar van een ‘lockdown light’. Buiten wat neuzelen over boetes lijkt ook het handhavingsbeleid vooral wishful thinking. Van het afdwingen van de sanitaire voorschriften in een aantal gemeenten en wijken met covid-19 brandhaarden komt bedroevend weinig in huis. Burgerzin en gezond verstand zijn daar in vele gevallen fabeltjes. Wie zich niet houdt aan de maatregelen qua fysieke afstand en de beperking van contacten tot een absoluut minimum, is een bedreiging voor heel veel medemensen. Egoïsme is de bondgenoot van het virus. Dringt dat in die gemeenten en wijken wel door? Isoleren van hotspots, van de buitenwereld afsluiten, gecontroleerde quarantaine, dat blijft ondanks de virusuitbraken onbespreekbaar. In Duitsland mogen inwoners uit Länder (deelstaten) of stadswijken (Berlijn) waar veel coronabesmettingen zijn, niet op vakantie naar andere deelstaten. Er geldt voor hen een 'Beherbergungsverbot' een overnachtingsverbod (in sommige Länder juridisch betwist). In België is deze rationele aanpak ondenkbaar. Prioriteit voor emotionele oproepen tot samenhorigheid.

Is dit een kwade droom, een nachtmerrie waarin elke logica zoek is en je geen stap vooruit geraakt hoezeer je ook je best doet? ‘We’, de oppassende burgers van dit land respecteren strikt de opgelegde voorzorgsmaatregelen. Kan de politie of welke autoriteit dan ook, dat nu eindelijk ook afdwingen van ‘ze’, de onverschillige tot baldadige jongeren met migratieachtergrond, de onbesuisde families en verenigingen, de uitgelaten markten, de zingende straatfeestvierders, de vrolijk fuivende studenten? De analyse van de recente virusuitbraken toont alvast aan dat de heropening van universiteiten en hogescholen zeker niet het beste idee was. Het is nu toch wel zonneklaar, wat niet afdwingbaar is, werkt niet. Vergeten we daarbij niet dat de juridische onderbouw van een ingreep als de avond- en nachtklok vrijwel onbestaande is, de limitering van de bewegingsvrijheid botst met de Grondwet. Stefan Sottiaux, hoogleraar staats- en bestuursrecht KU Leuven, heeft daar net als zijn collega’s Toon Moonen, hoogleraar constitutioneel recht UGent, en VUB-strafrechtexpert Jan De Groote al herhaaldelijk, maar zonder succes, op gewezen. Ook hier zien we procrastinatie bij de beleidsmakers, wat voor de slechte verstaanders niet hetzelfde is als procastratie. Om iedereen, alle burgers, allemaal samen, tot in de verste uithoeken van stad en land, te overtuigen van de noodzaak om de zes gouden regels in de strijd tegen sars-CoV-2 na te leven, zal de overheidscommunicatie bovendien moeten opschalen naar crossmediale informatiecampagnes, in plaats van te blijven steken in oubollige persconferenties en interviews met hijgerige journalisten, pas cum laude afgestudeerd aan de Grote Inquisitieschool, waar onderbreken de regel is en laten uitspreken een vloek.

Falend beleid in een konijnenhol

Een lockdown getuigt van falend beleid op drie niveaus: anticiperen, implementeren en controleren. Geloofwaardigheid vloeit voort uit voorzorg en handhaving, niet uit laksheid of vergoelijking. ‘Met goed omschreven maatregelen en alarmniveaus hadden we het virus een stap voor kunnen zijn’ (Bart Haeck, De Tijd 28/10/2020). Vandaag is het erger dan in maart, en het gaat - vooral in de ziekenhuizen - nog erger worden. Wie terecht bezorgd is over mentaal welzijn (eenzaamheid, chronische stress, depressies, absenteïsme) en sociale achteruitgang zal nu jammer genoeg in eerste instantie moeten focussen op het verslaan van het virus. Vlaanderen is mee het moeras ingezogen waarin Brussel en Wallonië door gebrek aan voorzorg al vertoefden. ‘Ook Vlaamse regering moet buigen voor coronarealiteit’ titelt De Standaard sardonisch op 27/10/2020. De belgicisten grijnzen, de mantra ‘allemaal samen’ vergroot volgens hen het draagvlak bij de bevolking, de solidariteit en de eensgezindheid. Nee, het laat politici toe hun gebruikelijke spelletjes te spelen in het surreëel wonderland van hun ‘rabbit hole’. Moraalfilosofe Petra Van Brabandt (UAntwerpen) op de website dewereldmorgen.be en in Knack Opinie van 29/10/2020: ‘België is het land van schuldig verzuim. Schuldig verzuim door de media. Schuldig verzuim ook door de lobbygroepen. En vooral schuldig verzuim door de vele regeringen. Het schuldig verzuim van te snel te veel versoepelingen bijvoorbeeld. Met kennis van zaken en bij volle verstand creëerden ze een nieuwe tsunami, nu, in oktober. Beleid gebaseerd op kennis, feiten en ervaringen? Liever niet. Hier doen we aan collectieve cognitieve dissonantie. Politici draven op in de tv-show De-grootste-goudvis-van-het-land en overtreffen elkaar in DSRR (Deny-Surprise-Reverse Responsibility). Eerst ‘De curve zal wel afnemen’, dan ‘Oei, toch niet’ en uiteindelijk de dooddoener ‘Er was geen draagvlak voor maatregelen’. In België weten we zelfs niet hoe slecht we het doen in vergelijking met andere landen, of we willen het niet weten. Het zijn Trump en Bolsonaro die er een boeltje van maken. Wij houden van façadisme, voorgevelbeleid, windowdressing. Ik hoor er weer eentje op de radio verklaren ‘we hadden niet verwacht dat de tweede golf zo snel en zo hevig zou zijn’. Maar wie heeft de voorwaarden voor deze golf ontworpen? Dit is failure by design, en het bedotten van de bevolking, ze uitlachen tot in het ziekenhuisbed.’ Die analyse klopt als een bus.

 

 

Nochtans hebben biostatistici als Geert Molenberghs (KU Leuven/UHasselt), Niel Hens (UHasselt/UAntwerpen) en Kurt Barbé (VUB) als kanaries in de koolmijn, aan de hand van computersimulaties, herhaaldelijk en vrij accuraat gewaarschuwd voor de ongeremde circulatie van het virus in de bevolking en het schrijnend tekort aan brononderzoek van de besmettingen. Het vinden en onderbreken van infectieketens blijft dè manier om de pandemie in te dammen. De covid-19 bestrijding door de diverse overheden die ons gezegende landje rijk is, hangt hoe dan ook met touwtjes en ijzerdaad aan elkaar. De breuklijnen in de samenleving (communautair, levensbeschouwelijk, migratie) maken van Team Belgium niet meer dan een illusie. De minste expert in massapsychologie kan dat bevestigen. Overigens, iemand nog iets gehoord van onze eerstaanwezend coronacommissaris Pedro Facon? Ging hij niet zorgen voor een performant draaiboek van testen en opsporen (China test een stad van 4,7 miljoen inwoners op vier dagen)? Een coronabarometer? Een gestroomlijnde communicatie? Het aanspreken van ‘moeilijk bereikbare doelgroepen’? Het ziet ernaar uit dat zijn vleugels en stembanden geknipt zijn door de tenoren Alexander en Frank die liever zelf mediagenieke corona-aria’s zingen. Facon werkt blijkbaar op de achtergrond en in stilte aan de zorgcapaciteit in de ziekenhuizen (bedden en personeel), het spreidingsplan van de patiënten en het welzijn van het zorgpersoneel. Nuttig en noodzakelijk.

Lockdowns en lichtzinnigheid

In tegenstelling tot de eerste de beste ezels zijn we weer in dezelfde ellendige situatie verzeild als in het voorjaar. Dan nu liever een korte, krachtige, algemene lockdown (o.m. geen niet-essentiële verplaatsingen) dan een lange, slepende, zeurende foltering met de usual suspects als slachtoffer: horeca, brouwers en voedingsleveranciers, kleinhandel, cultuur en evenementen, sportwedstrijden. Overigens blijken alle recreatieparken en vakantiehuizen in ons land voor de komende herfstvakantie bomvol te zitten, alsof er niets aan de hand is (de restaurants zijn daar open voor de gasten). Twee maten en twee gewichten? Wat buitenlands toerisme betreft (waarvoor het gebrek aan snelle testresultaten alvast een obstakel is), liever kordaat opnieuw de grenzen sluiten dan de traditionele familiebezoeken in Marokko, Turkije, Congo, Polen, Roemenië, Bulgarije toe te laten en de pseudodapperheid van vakantiegangers te stimuleren, Schengenzone of niet, kerstvakantie of niet, wintersportdrang of niet. Liever draconisch lokaal ingrijpen met chirurgische precisie dan generiek met het slagersmes. Zo heeft de stad Leuven tijdens de coronacrisis, in samenwerking met de universiteit, niet geaarzeld om preventief strengere maatregelen te treffen dan de rest van het land. Brussel daarentegen is opgeklommen tot de meest besmette hoofdstad van Europa. Die prestatie is neergezet in de weken nadat op donderdag 8 oktober ll. alle Brusselse cafés, feestzalen en theesalons waren gesloten. Dat heetten toen strenge maatregelen te zijn. Sinds 19 oktober zijn ook alle restaurants dicht. Maar Brusselaars vinden voor alles een achterpoortje, ‘en stoemelings’. Zo zijn de restaurants van de hotels nog steeds open, want dat is niet uitdrukkelijk verboden. Onder meer CD&V kopstukken Pruillipje Coens en Pieter Crembo hebben daar vorige week donderdag gretig gebruik van gemaakt in het Thon-hotel, vlakbij het hoofdkwartier van hun partij. Om verdorven geesten gerust te stellen, ze gingen daarna niet gezellig samen in het hotel overnachten. Wel een aangename lunch met een lekker wijntje. Een overtreding van de coronaregels. ‘All animals are equal, but some animals are more equal than others’ schreef George Orwell al in zijn beroemde boek ‘Animal Farm’.

Incompetentie van snoeshanen die zich minister noemen, vergroot substantieel de ravage aangericht door het virus.

In De Standaard van 26/10/2020 fileert freelancejournalist en Brusselaar Luckas Vander Taelen de arrogante Brusselse lichtzinnigheid: ‘De Brusselse beleidsvoerders hebben de ernst van het covid-19-virus maandenlang genegeerd en geminimaliseerd, en voor die lichtzinnigheid betalen de inwoners nu de prijs. Er werd maanden geleden een algemene mondmaskerplicht opgelegd, maar op de naleving ervan werd niet gekeken. Iedereen die deze zomer in dichtbevolkte wijken van Brussel rondliep, zag dat niemand daar al gehoord leek te hebben van ‘social distancing’. Er werd vrolijk gefeest, alsof er niets aan de hand was. In september liet minister-president Rudi Vervoort in de voorbereiding van een Nationale Veiligheidsraad van zich horen door ervoor te pleiten ‘Brussel niet te penaliseren’. Op dat moment werden in drie Brusselse gemeenten al een recordaantal besmettingen gemeten. Het probleem zou vanzelf wel overgaan, leek de onverantwoorde boodschap aan de bevolking. In de Brusselse institutionele lasagna is iedereen bevoegd, maar niemand verantwoordelijk. Zo overleven politici in dit gewest, ook als hun falende beleid levens kost.’ Volgens Peter De Caluwé, directeur van de Muntschouwburg, is het feit dat het Brusselse Gewest nu plots de strengste maatregelen van heel het land heeft opgelegd, het rechtstreeks gevolg van het maandenlang negeren en minimaliseren van het probleem, een ‘overreactie van mensen die niet weten waarmee ze bezig zijn’ (De zevende dag 25/10/2020). ‘Al vijf maanden lang organiseren ze in Anderlecht rondom de slachthuizen elke zondagochtend hun eigen Rock Werchter. Met duizenden mensen die alles doen wat geadviseerd wordt vooral níét te doen: zo dicht mogelijk tegen elkaar aanschurken, samen uit één doosje gebakken vis peuzelen aan de Foodmet en goedkope namaaksigaretten inslaan bij Oost-Europese helers aan metrostation Clémenceau’ (Douglas De Coninck in De Morgen van 25/10/2020). Incompetentie van snoeshanen die zich minister noemen, vergroot substantieel de ravage aangericht door het virus.

Wierook en tranen

Nu de paarsgroenoranje regeringscoalitie zich met ware electorale doodsverachting op gang heeft getrokken, verschijnen in de weldenkende Vlaams-Belgische pers alvast proeven van heiligverklaring van De Croo, Vandenbroucke, Verlinden, Van der Straeten en uiteraard ook van kingmaker Rousseau. ‘King Connah is een fenomeen, een groot politicus en een even groot politiek talent als Tom Van Grieken, bitches!’ (De Morgen valt op 01/10/2020 in katzwijm). Niet iedereen is overtuigd van het onweerstaanbaar aura van King Connah. Jasmijn Walldorf op Doorbraak.be: ‘Sinds Conner Rousseau vrouwen als ‘teven’ (bitches) beschreef en de poco-letterjockeys en feministische glazenplafondwassers met hun oorverdovende stilte dit taalgebruik goedkeurden, mag ik iedere drager van een venuskruis vrij een teef, feeks, haaibaai, heks, helleveeg of viswijf noemen. Het is nu wachten tot een vooraanstaande politica een man een eikel, klootzak, hufter, lummel, ploert, pummel of boerenlul noemt, vooraleer de schaal in evenwicht staat en ook dat aanvaardbaar wordt. Ik reken daarvoor op Els Ampe of Valerie Van Peel want ik denk niet dat Petra De Sutter daarvoor de ballen heeft.’ Er zijn gelukkig nog andere feministes dan de vervaarlijke amazones Liesbet Stevens, Hilde Van Mieghem of Christine Mussche, die een Bart De Pauw het leven zuur maken.

 

 

Voor de anekdote, de bewierookte regering-De Croo is bijna een kwart duurder dan die van zijn blauwe kompaan Michel (Wilmès was een tussendoortje). In 2018 bedroeg volgens VRT NWS (15/10/2020) de totale kostprijs van alle regeringen in dit land, inclusief hun kabinetten (lonen, onkosten, gebouwen) 197,64 miljoen euro. Dat was voor één jaar, voor een legislatuur van vijf jaar is dat bijna een miljard euro. De federale regering, kostte toen 86,78 miljoen euro per jaar. Nu is dat budget opgelopen tot 107,29 miljoen euro per jaar. Tel daarbij nog de kostprijs van de medewerkers van negen voormalige regering-Wilmès ministers, a rato van 112.152,3 euro per jaar, per ex-minister. Negen gewezen excellenties maken met genoegen gebruik van de gunstregeling: Charles Michel (voorzitter van de Europese Raad, MR), Didier Reynders (Europees commissaris, MR) Philippe Goffin (MR), Daniel Ducarme (MR), Daniel Bacquelaine (MR), Maggie De Block (Open VLD), Kris Peeters (CD&V), Koen Geens (CD&V) en Pieter De Crem (CD&V). Dat brengt de totale kostprijs van dit aangename afscheidscadeautje op 1.009.370,70 euro per jaar tot 2024. Te voldoen door de hondstrouwe belastingbetaler. Wie van die doorluchtige dames en heren in de Kamer of het Europees Parlement zetelt, krijgt ook nog parlementaire medewerkers toegekend. Dat is voor vrijwel iedereen het geval. Schaamteloos. Maar kom, niet geklaagd. Dat alles is natuurlijk een peulschil in het licht van de onverdroten ijver van de regering om het belastinggeld naar best vermogen en inzicht te besteden in het belang van het land en zijn ingezetenen. ‘Hallo meneer de Uil waar brengt u ons naar toe? Naar Fabeltjesland? Eh, ja, naar Fabeltjesland. En leest u ons dan voor uit de Fabeltjeskrant? Ja, ja, uit de Fabeltjeskrant. Want daarin staat precies vermeld hoe het met de dieren is gesteld. Echt waar? Echt waar!’ Oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker!

Struthio camelus politicus

Als de politieke struisvogels in coronatijden hun kop uit het zand halen, transformeren ze brave burgers in angsthazen, die ze in hun leger dwingen omdat boven hen een veenbrand woedt met hevig uitslaande opflakkeringen waaraan de wegloopvogels hun poten schroeien. Struisvogels hebben behoorlijk sterke poten met scherpe nagels. Daarmee kunnen ze harde trappen onder de gordel uitdelen en vervolgens heel snel wegrennen. Al vluchtend lijkt een struisvogel soms ineens verdwenen. Hij (genderneutraal) kan niet opvliegen, want daarvoor heeft hij te kleine vleugels. Hij ligt dan gewoon plat op de grond met zijn hals en poten gestrekt. Een geweldige camouflagetruc die bewindvoerders van het kaliber De Block, Beke, Vervoort, Van den Brandt, Geens hebben geperfectioneerd. Alleen hun staartveren steken dan omhoog als parmantig symbool van hun ijdelheid. Struisvogels kunnen net als politici blazen, snuiven, fluiten en sissen, maar de mannetjes kunnen ook een geluid maken dat klinkt als een diepe trom. Dat geluid is op grote afstanden te horen. Denk maar even aan de Bartjes van Open VLD, Somers en Tommelein, hun MR-collega, Bralsmurf Georges-Louis, of ‘Winter is coming’ Filip van Vlaamsch Belang. Het dient gezegd en geschreven, vrouwtjes van het type Almaci, Khattabi of Onkelinx moeten niet voor hen onderdoen. Om dat geluid van een orkesttrom te kunnen maken, persen de vogels lucht samen in hun slokdarm. Hierdoor zwelt de hals helemaal op (geen probleem voor politici) en komt er een diepe, luide galm uit hun opengesperde keel. En de struisvogelkuikens? Zij zijn vanaf de eerste dag al heel actief. Ze hebben hele korte, dikke poten en een grijsbruin gevlekt donskleed, dat na verloop van tijd verandert in oranje, rood, blauw of groen naargelang de kleur van de politieke partij van papa, mama, bompa, nonkel of tante, waarvan ze de familienaam gebruiken om in looppas hun carrière te lanceren. Sommigen (Eyskens, Michel, De Croo) schoppen het tot premier van het dierbare vaderland en rijzen zelfs tot de ijle Europese sferen (Michel père et fils). Voorwaar, de struthio camelus politicus verdient in alle opzichten de status van beschermde diersoort. Opzetten door een Vlaams-nationale taxidermist mag ook.

Epiloog

België telt hoogste incidentie van Europa

België (sinds de virusuitbraak in het voorjaar 951 overlijdens per miljoen inwoners) telt momenteel (27/10/2020) de hoogste incidentie van covid-19-gevallen van heel Europa, met 1.390,9 gevallen per 100.000 inwoners de voorbije twee weken. Dat blijkt uit de recentste cijfers van het Europees Centrum voor Ziektepreventie en -bestrijding (ECDC). Tot nu toe ging Tsjechië ons land vooraf, maar dat is dus niet langer het geval. Tsjechië telt op dit moment 1.379,8 besmettingen per 100.000 inwoners op twee weken. Op verre afstand volgen Luxemburg (760,4), Slovenië (732,8) en Nederland (694,1). ECDC verzamelt niet alleen de gegevens van de 27 landen van de Europese Unie, maar ook van de andere landen die deel uitmaken van de Europese Economische Ruimte: Noorwegen, IJsland en Liechtenstein, net als het Verenigd Koninkrijk. Het aantal overlijdens dat wordt toegeschreven aan covid-19 ligt op dit moment het hoogste in Tsjechië, met 12,3 overlijdens per 100.000 inwoners op twee weken. In België is dat cijfer, met 5,8 overlijdens, momenteel het op een na hoogste van Europa. Pierre Van Damme, epidemioloog UAntwerpen, verwacht dat het Belgische zorgsysteem ‘waarschijnlijk in de loop van de volgende tien dagen’ zal kraken. ‘Dit is de kroniek van een epidemie die al in de zomervakantie voorspeld was’. De toestroom in de ziekenhuizen is nu dubbel zo groot en gaat dubbel zo snel als in de eerste golf. Bij het bereiken van de kaap van 2.000 coronapatiënten op intensive care units (actueel 911), wordt het vooropgestelde absolute maximum overschreden, iets wat viroloog Steven Van Gucht (Sciensano) ziet gebeuren tegen 6 november aanstaande. Niet alleen het aantal bedden, maar ook voldoende gekwalificeerd zorgpersoneel is een probleem. De woon-zorgcentra komen eveneens weer onder grote druk te staan. Datzelfde geldt voor de eerstelijnsgezondheidszorg via de huisartsen.

De situatie is uiterst kritiek. Microbioloog Herman Goossens (UAntwerpen) ‘Aan Kerstmis moeten we niet denken. Dit virus gaat nog maanden circuleren. We hopen dat er een werkend vaccin komt, maar dat is nog lang niet zeker. We moeten een nieuw, ander en radicaal testbeleid voeren.’ Biostatisticus Tijs Alleman (UGent) in De Tijd van 28/10/2020: ‘De maatregelen over vier weken lossen is geen optie. De bittere realiteit is dat ze moeten worden aangehouden om een verdere overrompeling van de ziekenhuizen te vermijden.’ Jan Stroobants, hoofd van de spoedafdeling van ZNA Middelheim Antwerpen en voorzitter van de Belgische Vereniging van Spoedartsen BeCeP, meent dat de tanker met de beschikbare ziekenhuiscapaciteit sowieso op de klippen zal varen, we kunnen enkel nog aan ‘damage control’ doen (Terzake 27/10/2020). Zijn collega Geert Meyfroidt, intensivist UZ Leuven en voorzitter van de Belgische vereniging voor Intensieve Geneeskunde, vroeg op 26/10/2020 in De Afspraak om de scholen te sluiten en over te schakelen naar afstandsonderwijs, waarbij hij verwees naar een studie verschenen in het gerenommeerde wetenschapstijdschrift The Lancet (22/10/2020): ‘Het was heel nobel om ze zo lang mogelijk open te houden, maar ik denk dat we nu in een rampscenario zitten, dat we met grove middelen moeten neerslaan.’ In een gezamenlijk persbericht hameren de virusvoorspellers van de universiteiten van Gent, Namen, Hasselt, Antwerpen en Brussel op de sense of urgency om de epidemie snel en krachtdadig aan te pakken. Niel Hens in De Tijd van 28/10/2020: ‘Na vier weken kunnen we niet terug naar de huidige situatie (voorafgaand aan de maatregelen). We moeten opnieuw gefaseerd openen en ditmaal best tot de aantallen substantieel gezakt zijn.’

Save Our Souls

Dit zijn de feiten die onze beleidsmakers en bewindvoerders vertwijfeld achterna hollen. Het is dweilen met de kraan open. De tweede vrijwel volledige lockdown komt eraan. Met verbod op niet-essentiële verplaatsingen, zoals president Macron dat intussen voor Frankrijk heeft afgekondigd. Onder meer Margot Cloet, gedelegeerd bestuurder van ziekenhuiskoepel Zorgnet-Icuro, roept met aandrang op tot een totale lockdown, evenals UGent rector Rik Van de Walle, maar uiteraard ook de bekende experts als Dirk Devroey, hoogleraar huisartsgeneeskunde en decaan van de Faculteit Geneeskunde en Farmacie aan de VUB, Marc Noppen (CEO UZ Brussel), Marc Van Ranst (viroloog KU Leuven) en Erika Vlieghe (infectiologe UAntwerpen). ‘Vandaag worden alle records gebroken. Zonder lockdown gaan we regelrecht naar een meltdown. We voorzien de allerergste catastrofe die het land ooit gekend heeft’ (De Morgen 29/10/2020). ‘Uitzonderlijke omstandigheden vergen uitzonderlijk maatregelen’ is knarsetandend opnieuw het adagium. Kommer en kwel. Ieder van ons die consequent de maatschappelijke spelregels respecteert, zal zelf de veerkracht en de dynamiek moeten vinden om machteloosheid en frustratie tegen te gaan, angst en onzekerheid te overwinnen, een beter toekomstperspectief uit te bouwen. Wie daarvoor op Vadertje Staat rekent, komt veelal bedrogen uit, behalve wie teert op een slachtoffercultuur.

 

Marc Peeters, 29 oktober 2020.

België aanvoerder Europese ranglijst