Over inhaligheid en de reis naar Utopia

01 juli 2020     door Marc Peeters

Ondanks hun riante salarissen (annex onkostencompensaties) en dito pensioenen (plus wat peanuts zoals uittredingvergoedingen) slagen sommige bevlogen heerschappen, politici en academici, er met verve in te suggereren dat een land als België dat tot de top drie wereldwijd behoort van belastingaanslagen, er nog een schep bijdoet door een ‘rijkentaks’ te heffen om de kosten van de economische coronacrisis te financieren die hun eminente regeringscollega’s de facto hebben veroorzaakt. Het paroxisme van hypocrisie in een omgeving van politiek nihilisme.

Namen? Zuurpruimmondje Paul De Grauwe, fiscale januskop Michel Maus, roestige vastheid Herman Van Rompuy, vogelschrikwapperende Guy Verhofstadt (Europese belasting), notoire huilebalk Bert Anciaux, die bovendien het Arabisch als officiële voertaal in Brussel een goed idee vindt (de wet van de sharia volgt). Allemaal uiteraard in het fraaie gezelschap van PS-Capo dei capi Paul Magnette met in zijn kielzog de rode en groene driftkikkers, die geld verslinden als ware het vliegen bij hun ontbijt.

Het is daarbij behoorlijk navrant dat begunstigden van de talrijke politieke kmo’s die België rijk is, het schaamteloos wagen de belastinglijders aan te porren nog meer duiten af te dragen. Voorbeelden van het onuitroeibare Belgische nepotisme: de illustere clans Van Rompuy, Michel, De Croo, Tobback, Van den Bossche, Anciaux, De Gucht, Claes, Wathelet, Moureaux. Allemaal onbaatzuchtige beoefenaars van de hondenstiel die hen laat aanschuiven of aanliggen aan de rijk bevoorrade tafelen van de Belgische, voornamelijk Vlaamse, belastingbetaler. In de loop van jaren zijn sommige toppolitici er ook in geslaagd hun machtspositie extra te consolideren door netwerken uit te bouwen waarvan de tentakels reiken tot in vrijwel alle geledingen van administraties, overheidsbedrijven en financiële instellingen. EU-Justitiecommissaris Didier Reynders vormt het meest markante voorbeeld, met ex-kabinetschefs o.m. aan de top van de Nationale Bank (Pierre Wunsch), de Autoriteit voor Financiële Diensten en Markten (Jean-Paul Servais), de Federale Participatie- en Investeringsmaatschappij (Koen Van Loo), Bank Degroof Petercam (Bruno Colmant), Ackermans & van Haaren (Alexia Bertrand), de Belgische vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties (Marc Pecsteen de Buytswerve).

Om in de ‘Black Lives Matter’-discussie de populist uit te hangen, hebben we dan weer Kamervoorzitter en Verhofstadt-acoliet Patrick Dewael die het wel ziet zitten om excuses aan te bieden aan de Congolese bevolking voor de wandaden van grijpgrage koning Leopold II en het kolonialisme. En ja hoor, dat te interpreteren als een schuldbekentenis met herstelbetalingen tot gevolg. Nota bene aan een land waar al decennia wetteloosheid en corruptie heersen. De blauw geschelpte Dewael zal de centen niet uit eigen zak neertellen, maar opnieuw ons, belastingcitroenen, pressen ze met bekwame spoed op te hoesten, mondmasker of niet. De mediagenieke draaikonterij van dergelijke heren (nee, geen dames) is ronduit stuitend. Ze willen vooral graag schitteren in hun favoriete cafés ‘La Pensée Unique’ en ‘De Windhaan’. De grens tussen illusie cultiveren en profitariaat laten floreren, is flinterdun. Iemand moet de activisten toch eens duidelijk maken dat de teletijdmachine van Professor Barabas niet bestaat en de film ‘Back to the Future’ fictie is. Met het terecht aanpakken van het latent racisme in de samenleving heeft het antikoloniaal activisme al lang niets meer te maken.

Anderzijds, misschien kunnen we de excuuscultuur in het voordeel van Vlaanderen exploiteren. Op het huidige Vlaamse grondgebied zijn door de eeuwen heen heel wat oorlogen uitgevochten met bezetting, plundering, moord, verkrachting, foltering en terechtstelling als ‘collateral damage’. Niet

voor niets heette het hier toen ‘het Slagveld van Europa’. Dus dienen we fluks excuses, kortom een schuldbekentenis, en herstelbetalingen te eisen van Italië (namens Rome en Julius Caesar), Frankrijk (de Franse koningen en keizer Napoleon), Spanje (de godsdienstoorlogen, de inquisitie), Oostenrijk (de Habsburgse keizers), Duitsland (de Duitse keizers, de wereldoorlogen). De industrie van het historisch culpabiliseren, kortom de slachtoffercultuur, kan bijzonder lucratief zijn. Elke Vlaming multimiljonair! En o ja, geef al die geroofde Vlaamse kunstwerken die zich in musea in Europa en de rest van de wereld bevinden, nu maar netjes terug. Utopia, het onbereikbare luilekkerland waar iedereen wil wonen.

Er zijn onfortuinlijke gelijkenissen met de aanpak van de coronacrisis. Daarin vieren dilettantisme, kafkaiaans gebrek aan voorzorg, complexe besluitvorming, burlesk haantjes-en-kippetjesgedrag van de overheden hoogtij. De improvisatie en het uitstelgedrag hebben onmiskenbaar slachtoffers gemaakt, voornamelijk in de woon-zorgcentra. Wie het minder eufemistisch uitdrukt, komt uit bij termen als ‘incompetentie’, ‘wanbeleid’ en ‘schuldig verzuim’. Negen ministers bevoegd voor gezondheidszorg, deels federaal (ziekenhuizen, logistiek), deels regionaal (preventie, woon-zorgcentra) is van het slechte te veel. Wallobrux alleen heeft er zes nodig om de mist in te gaan.

Belgicistische roeptoeters zien hun kans schoon om een herfederalisering van de gezondheidszorg als deus ex machina voor te stellen. Jawel, alles terug naar het niveau waar de grootste blunders zijn gemaakt, zoals het verbranden van voorraden mondmaskers zonder vervanging. Vooruitziendheid staat niet in het budget. Althans niet in dat van dorpsdokter Mega Maggie De Block die zichzelf nog altijd zonder enig excuus die naam waardig, uit de wind zet als minister van Volksgezondheid. Ze heeft toch enkel maar haar best gedaan, snifsnif (grote zakdoek, type tafellaken). Met 848 overlijdens per miljoen inwoners (29/07/2020) blijft België wereldrecordhouder (afzonderlijke Amerikaanse staten aan de Oostkust scoren hoger). Qua oversterfte staan we glansrijk in de top drie. ‘April 2020 was de dodelijkste maand sinds WO II’ zegt biostatisticus Geert Molenberghs (UHasselt en KU Leuven) in Knack van 24/06/2020. Maar nee hoor, brave luiden, niets aan de hand in België wonderland.

Eurofiele roeptoeters gaan nog verder. Laten we alles naar het immer zaligmakende Europese niveau brengen. Tegen alle logica in, zoals de uitbraak van de covid-19 pandemie in de EU-lidstaten heeft aangetoond. Gezondheidszorg raakt de bevolking, de kiezers dus, persoonlijk. Geen land dat de soevereiniteit daarover afstaat aan een supranationale instelling. Globalistische roeptoeters hebben dan weer natte dromen over beslissingen op wereldniveau. Dat de Wereldgezondheidsorganisatie er een potje van heeft gemaakt, deert niet. Dat ze aan het handje loopt van China evenmin. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. De wereldverbeteraars leven met het waanidee dat hoe groter de afstand met de onderhorige burger, hoe meer centraal gezag, hoe doeltreffender de besluitvorming en de uitvoering. Utopia bis. Het tegendeel is waar. Binnen de internationale instellingen woekeren bureaucratie, regelneverij en deugdpronken. Hooghartig. Verstikkend. Remmend. Koppig. Inefficiënt.

Coördinatie en uitwisseling van informatie zijn noodzakelijk binnen een daartoe op basis van expertise samengesteld overlegorgaan, maar de beslissingsbevoegdheid dient zich zoveel mogelijk op regionaal niveau te bevinden. Geen ver-van-mijn-bedshow in een verheven sanhedrin met bewindvoerders die daar zijn neergezet na dagenlang gekonkelfoes tussen de echte machthebbers. Back to basics, please!

Marc Peeters, 1 juli 2020 met update op 29 juli 2020.