Over graaicultuur, eigenwaan en Belgenmoppen

27 mei 2020     door Marc Peeters

Een vermogensbelasting, het verhogen van ‘alle lage lonen’, een minimumpensioen van 1.500 euro per maand na een loopbaan van 42 jaar, het herfinancieren van de sociale zekerheid, het financieel herwaarderen van de openbare diensten, geen institutionele hervorming. Het zijn maar enkele eisen uit het pakket dat de Franstalige socialistische graaipartij op tafel legt bij de onderhandelingen over de vorming van een volwaardige federale regering. Er staat zoals steeds geen maat op de spendeerdrift. De verblinding van PS-kaperkapitein Paul Magnette komt recht uit een toneelstuk van de bard van Stratford-upon-Avon, van het kaliber King Lear, Macbeth of Richard III. Allemaal tragedies. Kan iemand Magnetische Paul een zonnebril kopen, liefst eentje zonder oogkleppen? Een behoorlijk dik geweven mondmasker is ook een nuttig accessoire.

De sirenenzang van de staatsgeleide economie voert recht naar de communistische klippen, zie ‘paradijzen’ als de Sovjet-Unie, maoïstisch China, Noord-Korea, Zimbabwe, Cuba, Venezuela. Met een vermogensbelasting zijn in eerste instantie de ondernemers geviseerd, die als het om pensioenen gaat, de andere kant van de medaille, beleefd achteraan mogen aanschuiven. Vast benoemde (statutaire) ambtenaren komen aan een gemiddeld wettelijk pensioen van 2.731 euro per maand. Dat is meer dan het dubbele van het gemiddelde pensioen van werknemers en zowat het drievoudige van het gemiddelde pensioen van een zelfstandige, die precies daarom zelf voor het spaarpotje (zijn of haar ‘vermogen’) moet zorgen, bovenop het bedrijfsrisico dat hij of zij nu eenmaal dient te nemen, inclusief de bijbehorende tewerkstelling. Dat spaarpotje is kwetsbaar voor inkomensschokken zoals de coronacrisis en daaruit voortvloeiende lockdown-maatregelen. Dat dringt in de comfortabele mentale bunker van de roodgroene stuurlui aan wal niet of nauwelijks door.

page1image23767824
 
page1image23764912

 

In zijn nieuwjaarstoespraak op sociale media zei Don Paolo’s flitsende kompaan, sp.a-voorzitter Conner Rousseau, beter bekend als King Connah: ‘Te veel mensen betalen nu te veel belastingen omdat een kleine groep te weinig betaalt.’ Pure volksverlakkerij. De 10% Belgische belastingplichtigen die door eigen inspanning de hoogste inkomens geniet, betaalt 47% van de personenbelasting. Bijna evenveel dus als de overige 90% (cijfers Statbel 24/10/2019). De 20% rijkste gezinnen bezit 64% van het totaal netto vermogen in België, wat vooral te danken is aan de waardestijging van de eigen onderneming (cijfers 2017 ‘Household Finance and Consumption Survey’ Nationale Bank 11/05/2020). De daling van het mediane netto vermogen is te wijten aan het aangaan van meer schulden bv. voor een grotere woning of een tweede verblijf. Het domicilie van de supergefortuneerde Belgen bevindt zich al lang in Zwitserland, Monaco, Luxemburg of Portugal, ver van de vangarmen van de begerige Belgische fiscus. Uit een nieuwe doorlichting van de Belgische vermogensstructuur (cijfers 2017) door Sarah Kuypers en Prof. Ive Marx (Centrum voor Sociaal Beleid Herman Deleeck, UAntwerpen) blijkt dat België een opvallend grote rijkdom combineert met een al bij al beperkte ongelijkheid. Met uitzondering van Luxemburg en Malta bezitten de Belgische gezinnen het hoogste mediane netto vermogen in de eurozone. Duitse, Nederlandse en Franse gezinnen zitten door de band genomen op veel kleinere private vermogens, maar de ongelijkheid is er wel groter. België heeft met een Gini-coëfficiënt van 0,63 een naar internationale normen behoorlijk egalitaire samenleving. De Gini-coëfficiënt is een statistische maatstaf van ongelijkheid, hoe dichter bij 1, hoe ongelijker. Zowel de Europese Commissie als de OESO bevestigt dat kapitaal, net zoals arbeid, heel hoog belast is in België. Bovendien dragen beide omzeggens evenveel bij (voor de cijfers zie vorige ‘Knorrige kronkels’).

page2image24102528
 
Bron: De Standaard 26/05/2020

Anders gesteld, roodgroenlinks maakt er een heuse sport van via collaborerende media regelrechte leugens te verspreiden. Al is de tegenstand ook niet vies van goedkope slogans en bitse oneliners die aan het maatschappelijk debat niets wezenlijk bijdragen. Het mediageile gekissebis vergiftigt elke aanzet tot constructieve samenwerking, met dichtgeknepen neus of niet. De infantilisering van de politieke spelletjes bereikt soms hoogtes waar het zuurstoftekort duidelijk het helder denken aantast. En dat is geen gevolg van een covid-19 besmetting, maar wel van eigenwaan en machtsdrang. ‘Clowns to the left, jokers to the right’. Zoals Raymond van het Groenewoud zong: ‘Ik wil de grootste zijn, ik wil altijd de grootste zijn, ik wil de grootste hebben, ik wil altijd de grootste hebben.’ Puberaal. Meer dan puistjes zit er voorlopig niet in.

Vicepremier en minister van Financiën Alexander De Croo wil tot blijdschap van Magneto graag de gezondheidszorg opnieuw tot een volledig federale materie maken (De Standaard 09/05/2020). Waarschijnlijk omdat zijn partijgenote Maggie De Block als minister van Volksgezondheid zo vooruitziend en succesvol is. Een cynisch grapje. De huidige versnippering over negen ministers is natuurlijk contraproductief. Toch is het beter te gaan voor een volledige regionalisering, dichtbij de noden en gevoeligheden van de eigen gemeenschap. Zoals dat ook in andere federaal of decentraal georganiseerde landen het geval is: o.m. de Verenigde Staten (ondanks de hetze tegen een dwalende President Trump zijn het vooral de gouverneurs van de individuele staten die dienen op te treden), het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Zwitserland, Spanje, Denemarken. De federale overheid bepaalt de algemene doelstellingen in het gezondheidsbeleid, de vereiste basisdienstverlening en de kaderwetgeving inzake ziekenhuizen, ze coördineert en staat in voor de medische logistiek. De deelstaten voeren uit op het terrein en vullen aan (bv. de dienstverlening in woon-zorgcentra), maar ze kunnen ook wijzigen afhankelijk van concrete noden, bv. stringentere maatregelen opleggen om covid-19 te bestrijden. Voorts staan ze in voor de financiering van de ziekenhuisinfrastructuur en de medisch-technische diensten. Elke overheid is bevoegd voor de eigen gezondheidsdoelen, de kwaliteitscriteria en de bewaking daarvan. Voor de Belgische situatie zou dit leiden tot vier aansprakelijke ministers: een federale en drie gewestelijke (Vlaanderen, Wallonië en Brussel). Dat zijn er al vijf uitgespaard. Meer eenheid van commando en dan liefst met capabele mensen. Alexander De Croo is natuurlijk belgicist tot in de kist. Notoir gauchist Paul Goossens bewierookt deze liberaal als een gedegen premier-in-spe voor wie ongetwijfeld nog een glansrol is weggelegd (De Standaard 16/05/2020). Als de vos de passie preekt, boer pas op je ganzen.

Politici van allerlei pluimage bedienen hun achterban graag met fijne douceurtjes. Zeker nu de skeletregering-Wilmès niet over een parlementaire meerderheid beschikt, gaan ze naarstig op zoek naar hemels manna om uit te delen. Even de belastingbetaler melken. De Vlaamse schapen staan naast de os en de ezel op stal. Op 07/05/2020 heeft de Kamer een wetsvoorstel goedgekeurd om 7.400 voormalige mijnwerkers en weduwen van mijnwerkers, verenigd in de KS Vriendenkring, een extra pensioen van afgerond 190 miljoen euro cadeau te doen. Ook al was hun al jaren aanslepende claim dat hun pensioenberekening foutief is, meermaals afgewezen door de Federale Pensioendienst en opeenvolgende ministers van Pensioenen (15 in totaal waaronder 12 socialisten). In de Kamer kregen de overwegend Limburgse mijnwerkers gehoor en steun van Groen, de sp.a, de PVDA, CD&V en Vlaams Belang. Een bonte ‘coalition of the willing’ die het potentieel electoraal gewin te verleidelijk vond. Het onverwoestbare Limburggevoel, weet je wel. Kamerlid en ex-minister van Pensioenen Vincent Van Quickenborne (Open VLD) vroeg de tussenkomst van de Raad van State, maar haalde bakzeil.

Mijnwerkers hebben vandaag een maandelijks pensioen van gemiddeld 2.018 euro bruto, waar door de nieuwe wet alvast 202 euro bijkomt. De verhoging kost de overheid (de belastingbetaler) jaarlijks een kleine 20 miljoen euro, geld waarvoor geen budgettaire compensaties zijn voorzien. Maar belangrijker, de Kamer besliste ook de mijnwerkers te compenseren voor het zogenaamd misgelopen pensioen van de voorbije tien jaar. Het prijskaartje daarvan beloopt voor de overheid 190 miljoen euro, waardoor elke mijnwerker recht heeft op zo'n 25.000 euro bruto aan achtergesteld pensioen. Mijnwerkers genieten al lang van een behoorlijk gulle pensioenregeling. Bij de sluiting van de laatste mijnen tussen 1987 en 1992 zijn bijzonder voordelige vervroegde uittredingsstelsels in werking gesteld. Veel van de betrokken mijnwerkers hebben daardoor maar tien à vijftien jaar effectief gewerkt, hebben vervolgens tien jaar in een overgangsstelsel gezeten en zijn nadien ver voor de leeftijd van 60 jaar met pensioen kunnen gaan. Met gemiddeld 2.018 euro bruto ligt hun maandelijks pensioen heel wat hoger dan dat van de modale werknemer (1.300 euro bruto na een loopbaan van 45 jaar) . Wie waren in casu de trekkers van de retroactieve sinterklaaspolitiek? Barbara Creemers (Groen), Meryame Kitir (sp.a), Anja Vanrobaeys (sp.a), Gaby Colebunders (PVDA-PTB), Nawal Farih (CD&V), Nahima Lanjri (CD&V), Frank Troosters (Vlaams Belang). Ze kregen steun van drie Limburgse Kamerleden van de N-VA: Jan Spooren, Wouter Raskin en Frieda Gijbels. Vele mijnwerkers hebben een migratieachtergrond, met kritiek op de nieuwe wet trap je al vlug op politiek-correcte lange, en bijzonder zere tenen.

Terug naar de dagelijkse beslommeringen. De coronacrisis. Wat de roemruchte mondmaskers aangaat, zou het van gezond verstand hebben getuigd die taak integraal te centraliseren bij Philippe De Backer, in plaats van ze toe te vertrouwen aan dilettanten als Koen Geens, Philippe Goffin en Nathalie Muylle, met als resultaat dat die verlichte geesten het niet bolwerken, alvast niet op tijd. Mega Maggie van haar kant heeft zich in alle opzichten gediskwalificeerd voor de job. Minister-notaris Philippe Goffin, bevoegd voor Virtuele Defensie, Buitenlandse en Interstellaire Zaken, heeft de opdracht voor het leveren van achttien miljoen stoffen mondmaskers toevertrouwd aan twee bedrijven. Drie miljoen dienen geleverd door Tweeds & Cottons NV uit Gent, de vennootschap achter het Belgische kledingmerk River Woods (een miljoen exemplaren inmiddels bezorgd aan de kazerne van Peutie). Vijftien miljoen dienen geleverd door Avrox S.A. uit het Groothertogdom Luxemburg, een obscure postbusvennootschap en illustere onbekende in de textielwereld, opgericht in maart 2017 door Yassin Khalil Al-Talhouni en Hamzah Khalil Al-Talhouni, Jordaanse zakenlieden gedomicilieerd in Malta en actief in toerisme, samen met Brice Erniquin, een Frans-Italiaanse voetbalmakelaar en goudhandelaar, en zijn collega Laurent Hericord. Het contract voor een bedrag van 37,5 miljoen euro is op 05/05/2020 ondertekend. Het was merkwaardig genoeg, de duurste prijsofferte die was ingediend. Voornaamste gekende activiteiten van Avrox: verhuur van auto’s en lichte bestelwagens. Geen website, brochures, recente jaarrekening, telefoonnummer of e-mailadres. De fabricatie van de mondmaskers gebeurt in Vietnam. Meneer de notaris houdt van mysterie. We blijven in de sfeer van de 5 miljoen mondmaskers die Maggie De Block op 11/03/2020 vergeefs had besteld bij een Open VLD-partijgenoot, Mahmut Öz, een vertaler-tolk van Turkse origine zonder de minste ervaring met dat soort opdrachten. Het geheel is een doldwaze klucht waarin alleen de slagroomtaarten ontbreken.

Marc Peeters, 27 mei 2020.