Over de ontluistering van het zevende zegel

22 september 2020     door Marc Peeters

Marc De Vos, decaan van de Law School van de Macquarie University in Sydney (Australië), oprichter van de denktank Itinera Institute, in een interview in De Tijd van 04/09/2020 (samenvatting): ‘We hebben in België een chronisch, structureel, systemisch en naar mijn overtuiging ook cultureel probleem. De dag dat het schaken in de Wetstraat eindelijk achter de rug is, zullen we ontwaken in bloed, zweet en tranen. We zijn volop bezig de welvaart en het welzijn van onze bevolking te ondermijnen. Een hele generatie Belgen zal permanent in de slagschaduw van het risico van onze staatsschuld moeten leven. Neem daar de niet-vervulde schuld van de vergrijzing bij. En dan hebben we nog niets gezegd over de gezondheidszorg en het klimaat. En daar komt nu de coronashock bovenop. We hebben in ons land gekozen voor een consensusmodel zonder het professionalisme en de zakelijkheid om dat te voeden, maar wel een met een cultuur van conflicten. En zo organiseer je de stilstand. Democratie is niet verworven, die moet je blijven verdienen. Plots overschrijd je de tolerantiegrens. Het kan plots een andere kant opgaan, wat niemand leuk zal vinden. We betalen nu de prijs voor het jarenlange non- en malgoverno. Maar er ligt een groot potentieel van welvaart voor ons, op voorwaarde dat we investeren, intelligent reguleren en ondernemen.’

In een opiniestuk in Trends van 22/09/2020: ‘Niets illustreert de ondraaglijke lichtheid van ons publieke bestuur beter dan de schandalige verwaarlozing van elk greintje verantwoordelijkheid in de overheidsfinanciën. Zovele maanden en zovele dolle wendingen later is het surrealistische schaduwboksen dat doorgaat voor de Belgische federale politiek nog altijd in overdrive.’ Een accurate diagnose van de Belgische ziekte die het algemeen belang ondergeschikt maakt aan het belang van individuen en partijen. Die ziekte is existentieel, op de manier beschreven door Jean-Paul Sartre in zijn filosofische roman ‘La Nausée’ (De Walging).

De federale regeringsvorming heeft de allures gekregen van een dolgedraaide deurenkomedie in een aftands vaudevilletheater. Georges-Louis de Recalcitrante gedraagt zich als het pestjoch dat hij is, het zit in zijn genen. Een briesende neushoorn. Bouchez wil een trofee. Hij wil kost wat kost zijn nanny Sophie Wilmès, de franskiljonse zus van Tante Sidonia, als MR-première ministre in het zadel houden. Het ontwerp van regeerprogramma van de zeven partijen bulkt intussen van het wollig taalgebruik en de platitudes. Aan gebakken lucht geen gebrek. Zo wil de toekomstige regering een oplossing ‘realiseren’ voor de geluidshinder rond de luchthaven van ‘Brussel-Nationaal’: ‘We blijven uitgaan van een billijke spreiding van de lasten via een evenwichtige vliegwet waarin routes worden vastgelegd volgens de principes van het historisch preferentieel baangebruik, van eerlijke spreiding en op basis van aeronautische principes van tegen de wind, binnen de geldende windnormen, en rechtstreeks vliegen naar bestemming.’ Veel woorden in de wind, maar de lawaaihinder blijft voor Vlaanderen. Er zal ook een ‘dynamiek worden opgestart’ met de ‘democratische partijen’ en het middenveld om ‘te onderzoeken hoe de Grondwet kan worden gemoderniseerd met het oog op het versterken van de democratie, de rechtsstaat en de fundamentele rechten.’ Democratisch zijn enkel die partijen die dat label toegekend krijgen door de keurders van de traditionele kiesverenigingen, de rest zit in een al dan niet expliciete schutkring. ‘We actualiseren de regels rond politieke advertenties via sociale media met een uitgavenplafond in en buiten de sperperiode, met nadruk op een betere regulering, meer transparantie, de bescherming van kinderen en jongeren en de bestrijding van fake news.’ Wat ‘fake news’ is, bepalen de zeven wervelende derwisjen zelf zodat de vrije meningsuiting in hun hokjesdenken past. Er is ook een boodschap voor het Vlaamse fiscale melkvee: ‘De regering zal een billijke bijdrage vragen van de individuen met de allersterkste schouders, met respect voor het ondernemerschap.’ Vlamingen, begin al maar te loeien en te schudden met de koeienbel.

Hun clichématige programma bestaat niet uit de zeven werken van barmhartigheid, maar inspireert zich op de zeven hoofdzonden om te zoeken naar de zeven kristallen bollen of de zeven chakra’s die ons de zeven kleuren van hun zelfzuchtige regenboog laten zien.

De regering van het nieuwe onheil die in de steigers staat, komt er niet met zevenmijlslaarzen en de onderhandelaars met zeven aan de tafel, zijn niet de zeven onversaagde samoerai of de zeven nijvere dwergen van Sneeuwwitje, maar hun door de boze heks betoverde paarsgroenoranje tegenbeelden. Hun clichématige programma bestaat niet uit de zeven werken van barmhartigheid, maar inspireert zich op de zeven hoofdzonden om te zoeken naar de zeven kristallen bollen of de zeven chakra’s die ons de zeven kleuren van hun zelfzuchtige regenboog laten zien. Het is een zevenkoppige geschubde draak die ons in het gezicht blaast met een adem van verschaalde corona en ons een overjaarse zevenkantige ijstaart van vaagheid en pseudoconsensus serveert. Bij de geringste oprisping van eigenbelang smelt die als sneeuw voor de zon. De grote verbinding zal bestaan uit betuttelend beleid, regelneverij en het botvieren van groene nijd. Voluntarisme als flapperend schaamlapje voor permanente rivaliteit tussen de elfjespartijen, waarvan het roemruchte kibbelkabinet-Michel slechts een bleek voorproefje was. Zeven partijvoorzitters, zeven vicepremiers, zeven torenhoge ego’s met dito ambities, die zichzelf als de zeven wereldwonderen beschouwen en ons in een sfeer van virusangst en economische onzekerheid zullen trakteren op hun zeven fiscale sacramenten. 007 zal ons niet kunnen redden van de zeven boosheden.

 

 

De zeven mainstreammedia, pleitbezorgers van het politiek correct conformisme, oefenen zich nu al in het muilkorven van de kritische tegenstemmen, de Vlaamse geitjes die bepaald met meer dan zeven zijn. In een parafrase van de onovertroffen Urbanus: ‘Zeven ziegezagende zwammende zwevers zullen zes zomerse zondagen zwalkend zwemmen zonder zwartgele zwembroek. Zwanzende Zware Zander zijn zanikende zuster zei zwijmelend: ‘Zo’n zeurende zeveraars! Ze zijn zij zeker zot, zeg! Ze zullen zwoegend-zwetend zinken!’ Een toepasselijke tongbreker. Zeker CD&V is al zwemmend in een fuik gelokt waar ze niet meer zonder gezichtsverlies en electorale schade uitgeraakt, maar waarbinnen ze voortdurend zal moeten spartelen om haar precaire positie te verdedigen (de partij is mathematisch overbodig voor een meerderheid in de Kamer). Zoals nogal wat CD&V-mandatarissen het gevat formuleren: ‘Willen we wel meedoen aan zo’n kiekenkot?’ De hele opzet lijkt wel een recept voor de ondergang van de partij die ooit ‘incontournable’ was. Het schip zinkt, het orkest speelt het wiegeliedje van de lamme eenden. Laten we afronden met een citaat van ex-Vlaamse MP en ex-federale VP Kris Peeters, vandaag werkzaam in het maatwerkbedrijf genaamd ‘Europees Parlement’: ‘Let op uw Grieken wanneer de ganzen afkomen met geschenken’ (De Zevende Dag 13/09/2020). Hier zijn de hersenen niet aan het kronkelen, maar in een knoop geslagen. Ontwarren is niet nodig wegens gebrek aan relevantie. Samen met de kazakkendraaiers van Open VLD (geportretteerd door Jacques Dutronc in ‘L’opportuniste’) mag CD&V zich opmaken voor een collaboratie met de nieuwe lichting MR en Ecolo-unitaristen die België integraal beschouwen als het land dat hen rechtmatig toekomt. Voor hen zijn de Vlamingen vergelijkbaar met de Native Americans (de ‘Indianen’) met Bart De Wever in de rol van Sitting Bull en Theo Francken in die van Crazy Horse. Vlaams Belang, dat zijn de wilde Comanche. En Geronimo? Sterke Jan natuurlijk!

 

Marc Peeters, 22 september 2020.